Dyskryminacja w miejscu pracy

Dyskryminacja w miejscu pracy

Dyskryminacja jest nierównym traktowaniem w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, jeśli podstawą do takiego nierównego traktowania jest płeć, wiek, niepełnosprawność, rasa, religia, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkowa, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientacja seksualna, jak również charakter zatrudnienia (umowa na czas określony lub nieokreślony; w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy).

Z dyskryminacją mamy do czynienia, gdy z powodu wymienionych powyżej cech danej osoby, dochodzi do rozwiązania lub odmowy nawiązania stosunku pracy, do niekorzystnego ukształtowania wynagrodzenia za pracę, jak również pominięcia przy typowaniu do udziału w szkoleniach podnoszących kwalifikacje.

Z kolei za dyskryminacją w zakresie wynagrodzenia uważa się sytuację, gdy pracownicy o porównywalnych kwalifikacjach, wykonujący pracę o porównywalnym stopniu odpowiedzialności i wysiłku, otrzymują u tego samego pracodawcy zróżnicowane wynagrodzenie.

Co jest istotne, dyskryminacja może zachodzić także w sposób pośredni (a więc na pierwszy rzut oka – utajniony), co najłatwiej zobrazować na przykładzie sytuacji gdy chociażby uniemożliwia się starania o pracę osobom niepełnosprawnym, przeprowadzając rozmowę kwalifikacyjną w pomieszczeniu na piętrze, bez windy.

Za dyskryminację nie można jednak uznać sytuacji, gdy przyczyna mogąca pochopnie zostać uznana za podyktowaną dyskryminacją, jest jednak obiektywnie weryfikowalna i nie pozwala podjąć danej pracy. Dlatego też np. by uznać, że osoba niepełnosprawna jest dyskryminowana i z tego powodu nie została zatrudniona, należy wykazać, że stanowisko, o które się ubiega, mogło być w teorii zajmowane przez pracownika z daną dysfunkcją (np. praca przy komputerze może być bez przeszkód wykonywana przez osobę na wózku).

92

W innej sytuacji (gdy np. osoba z poważną wadą wymowy ubiega się o stanowisko, na którym praca związana jest z werbalnym kontaktem z klientem) odmowa zatrudnienia takiej osoby nie będzie dyskryminacją. Dyskryminacją nie będzie też różnicowanie sytuacji pracowników, podyktowane ochroną rodzicielstwa lub niepełnosprawności.

Za dyskryminację ze względu na wiek nie można będzie uznać różnicowania sytuacji dotyczącej wynagradzania, kierowania na szkolenia, zatrudniania i zwalniania, jeśli kryterium będzie staż pracy.

Nie jest także dyskryminacją ze względu na wyznanie czy światopogląd odmowa zatrudnienia osoby nie podzielającej danych przekonań, jeśli pracodawcą ma być konkretny związek wyznaniowy, czy organizacja której etyka opiera się na danym światopoglądzie.

Ponieważ z powyższego wynika, iż osobą dyskryminowaną może być nie tylko pracownik, ale też kandydat na pracownika, podkreślić należy, że także takiemu kandydatowi przysługują odpowiednie uprawnienia, jeśli tylko udowodni, że miała wobec niego miejsce dyskryminacja.

Osobie dyskryminowanej przysługuje odszkodowanie w wysokości nie niższej niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ponadto pracownik, który skorzysta z przysługujących mu uprawnień z tytułu dyskryminacji, nie może z tego powodu być w późniejszym czasie niekorzystnie traktowany, zwłaszcza nie można z tego powodu rozwiązać z nim stosunku pracy.

Adwokat Dr Iwona Zielinko

Powrót do poprzedniej strony
Powrót do strony głównej