CZY JEŻELI W SANKCJI ZA ZARZUCANE MI PRZESTĘPSTWO JEST WYMIENIONA KARA POZBAWIENIA WOLNOŚCI DO LAT 3, TO OZNACZA, ŻE W PRZYPADKU UZNANIA MOJE WINY, PÓJDĘ ZA KRATKI?

To zależy od klasy Twojego obrońcy – adwokata. Jeśli znajdziesz dobrego adwokata- tj. osobę doświadczoną i kompetentną w sprawach narkotykowych, wzrastają szanse na to, że nie pójdziesz na kratki. Do momentu wydania wyroku przez Sąd drugiej instancji, wszystko jest możliwe. Im lepszy obrońca, tym większa szansa na to, że już przed Sądem pierwszej instancji zapadnie możliwie najbardziej korzystny wyrok, jeśli zaś nie, że zostanie on zmieniony po wniesieniu apelacji.

Wska­zać trze­ba, iż prze­pi­sy pra­wa prze­wi­du­ją sze­reg moż­li­wo­ści po­zwa­la­ją­cych unik­nąć osa­dze­nia w za­kła­dzie kar­nym. Sąd mo­że bo­wiem sko­rzy­stać z moż­li­wo­ści pod­da­nia spraw­cy pró­bie po­przez wa­run­ko­we umo­rze­nie po­stę­po­wa­nia, wa­run­ko­we za­wie­sze­nie wy­ko­na­nia ka­ry, czy też nad­zwy­czaj­ne zła­go­dze­nie ka­ry.

Wa­run­ko­wo uma­rza­jąc po­stę­po­wa­nie (art. 66 k.k.) Sąd okre­śla czas od 1 ro­ku do lat 3, w któ­rym to okre­sie spraw­ca prze­stęp­stwa mo­że – za­miast wy­mie­rze­nia ka­ry – zo­stać od­da­ny pod do­zór ku­ra­to­ra, bądź in­ne­go podmio­tu, a tak­że na­ło­żo­ne mo­gą zo­stać na nie­go sto­sow­ne obo­wiąz­ki, czy też kon­kret­ne świad­cze­nie pie­nięż­ne. Po­stę­po­wa­nie zo­sta­nie jed­nak obo­wiąz­ko­wo pod­ję­te na no­wo, je­śli w okre­sie pró­by spraw­ca po­peł­ni po­dob­ne prze­stęp­stwo. Gdy zaś bę­dzie na­ru­szać po­rzą­dek praw­ny w in­ny spo­sób, po­stę­po­wa­nie bę­dzie mo­gło być pod­ję­te wg uzna­nia Są­du. Moż­li­wość sko­rzy­sta­nia z do­bro­dziej­stwa wa­run­ko­we­go umo­rze­nia de­ter­mi­no­wa­na jest przez oko­licz­no­ści czy­nu, sto­pień je­go szko­dli­wo­ści, a tak­że – co bar­dzo istot­ne – po­sta­wę spraw­cy i je­go do­tych­cza­so­wy spo­sób ży­cia.

Przy za­sto­so­wa­niu wa­run­ko­we­go za­wie­sze­nia wy­ko­na­nia ka­ry (art. 69 k.k.), nie wy­ko­nu­je się orze­czo­nej ka­ry po­zba­wie­nia wol­no­ści – je­śli jest niż­sza od ro­ku – okre­śla­jąc jed­no­cze­śnie okres pró­by w wy­mia­rze od 1 ro­ku do lat 3 (dla mło­do­cia­nych – spraw­ców po­ni­żej 21. ro­ku ży­cia w chwi­li po­peł­nie­nia czy­nu, a po­ni­żej 24. ro­ku ży­cia w chwi­li orze­ka­nia – od lat 2 do 5), w któ­rym to okre­sie ska­za­ny mo­że być od­da­ny pod do­zór ku­ra­to­ra, bądź in­ne­go podmio­tu, zo­bo­wią­za­ny do wy­ko­ny­wa­nia sto­sow­nych obo­wiąz­ków, a tak­że za­pła­ty grzyw­ny. Po­dob­nie jak w przy­pad­ku wa­run­ko­we­go umo­rze­nia, ka­rę wa­run­ko­wo za­wie­szo­ną od­wie­sza się, gdy spraw­ca w okre­sie pró­by po­peł­ni prze­stęp­stwo po­dob­ne do te­go, za któ­re zo­stał ska­za­ny, gdy zaś bę­dzie na­ru­szać po­rzą­dek praw­ny, od­wie­sze­nie za­le­żeć bę­dzie od uzna­nia Są­du. Wska­zać też trze­ba, że moż­li­wość za­wie­sze­nia ka­ry zre­ali­zu­je się tyl­ko wo­bec spraw­cy nie­ka­ra­ne­go uprzed­nio ka­rą po­zba­wie­nia wol­no­ści – chy­ba że ska­za­nie zdą­ży­ło się za­trzeć, for­mal­nie czy­niąc spraw­cę po­now­nie nie­ka­ra­nym. Po­nad­to za­wie­sze­nie wy­ko­na­nia ka­ry moż­li­we bę­dzie tyl­ko w sy­tu­acji, w któ­rej wy­star­czy ono do osią­gnię­cia ce­lów ka­ry, a do­dat­ko­wo prze­ma­wiać bę­dzie za tym po­sta­wa spraw­cy, je­go kry­tycz­ny sto­su­nek do czy­nu oraz do­tych­cza­so­wy spo­sób ży­cia.

Na­dzwy­czaj­ne zła­go­dze­nie ka­ry (art. 60 k.k.) po­le­ga zaś na orze­cze­niu ka­ry po­zba­wie­nia wol­no­ści w niż­szym wy­mia­rze, bądź ła­god­niej­sze­go ro­dza­ju – ogra­ni­cze­nia wol­no­ści lub grzyw­ny – niż co do za­sa­dy prze­wi­du­je usta­wa, wg od­po­wied­nich wy­tycz­nych. Zna­czy to, iż na­wet w sy­tu­acji gdy da­ne prze­stęp­stwo za­gro­żo­ne jest je­dy­nie ka­rą po­zba­wie­nia wol­no­ści, moż­li­we jest orze­cze­nie ka­ry ogra­ni­cze­nia wol­no­ści lub grzyw­ny. Z do­bro­dziej­stwa ta­kie­go zła­go­dze­nia sko­rzy­stać mo­że oso­ba mło­do­cia­na (po­ni­żej 21. ro­ku ży­cia w chwi­li po­peł­nie­nia czy­nu, a po­ni­żej 24. ro­ku ży­cia w chwi­li orze­ka­nia), jak rów­nież oso­ba, wzglę­dem któ­rej – zda­niem Są­du – na­wet naj­niż­sza ka­ra prze­wi­dzia­na za da­ne prze­stęp­stwo oka­że się być zbyt su­ro­wą. Na po­dob­nej za­sa­dzie pre­mio­wa­ne są oso­by dzia­ła­ją­ce w zor­ga­ni­zo­wa­nych gru­pach prze­stęp­czych, któ­re ujaw­nia­ją or­ga­nom istot­ne in­for­ma­cje do­ty­czą­ce in­nych współ­spraw­ców.

Co zaś szcze­gól­nie istot­ne w od­nie­sie­niu do za­gro­że­nia ka­rą wska­za­ne­go w py­ta­niu, wska­zać trze­ba, iż zgod­nie z art. 59 k.k. je­że­li prze­stęp­stwo jest za­gro­żo­ne ka­rą po­zba­wie­nia wol­no­ści nie­prze­kra­cza­ją­cą 3 lat al­bo ka­rą ła­god­niej­sze­go ro­dza­ju i spo­łecz­na szko­dli­wość czy­nu nie jest znacz­na, sąd mo­że od­stą­pić od wy­mie­rze­nia ka­ry, je­że­li orze­ka jed­no­cze­śnie śro­dek kar­ny, prze­pa­dek lub śro­dek kom­pen­sa­cyj­ny, a ce­le ka­ry zo­sta­ną w ten spo­sób speł­nio­ne. W ta­kiej sy­tu­acji spraw­ca mo­że unik­nąć orze­cze­nia ka­ry po­zba­wie­nia wol­no­ści, a na­wet choć­by ka­ry grzyw­ny. Nie ozna­cza to jed­nak cał­ko­wi­tej bez­kar­no­ści. Za­miast ka­ry Sąd mo­że orzec śro­dek kar­ny w po­sta­ci np. za­ka­zu pro­wa­dze­nia dzia­łal­no­ści zwią­za­nej z wy­cho­wa­niem, le­cze­niem, edu­ka­cją ma­ło­let­nich lub z opie­ką nad ni­mi; za­ka­zu prze­by­wa­nia w okre­ślo­nych śro­do­wi­skach lub miej­scach, kon­tak­to­wa­nia się z okre­ślo­ny­mi oso­ba­mi, zbli­ża­nia się do okre­ślo­nych osób lub opusz­cza­nia okre­ślo­ne­go miej­sca po­by­tu bez zgo­dy są­du, czy też za­ka­zu wstę­pu na im­pre­zę ma­so­wą. Sąd orzec też mo­że w ta­kiej sy­tu­acji prze­pa­dek przedmio­tów po­cho­dzą­cych z prze­stęp­stwa, bądź za­bez­pie­czo­nych w to­ku po­stę­po­wa­nia. Co oczy­wi­ste, każ­do­ra­zo­wej oce­nie pod­le­gać bę­dzie ca­ło­kształt oko­licz­no­ści spra­wy. Na­le­ży jed­nak pa­mię­tać, że od­stą­pie­nie od wy­mie­rze­nia ka­ry nie jest jed­no­znacz­ne z fak­tem nie­ka­ral­no­ści. Ska­za­nie ta­kie od­no­to­wy­wa­ne jest bo­wiem w Kra­jo­wym Re­je­strze Kar­nym, jed­nak je­go za­tar­cie na­stę­pu­je już po ro­ku od wy­da­nia pra­wo­moc­ne­go orze­cze­nia. Po tym cza­sie, jak w przy­pad­ku każ­de­go za­tar­cia, ska­za­ny sta­je się znów oso­bą nie­ka­ra­ną, a w przy­szło­ści nie moż­na fak­tu za­tar­tych ska­zań trak­to­wać ja­ko oko­licz­no­ści ob­cią­ża­ją­cych.

W każ­dej sy­tu­acji war­to ko­rzy­stać z po­mo­cy do­świad­czo­ne­go ad­wo­ka­ta, al­bo­wiem je­go zbyt póź­ne wstą­pie­nie do spra­wy mo­że po­skut­ko­wać ne­ga­tyw­ny­mi kon­se­kwen­cja­mi dla oskar­żo­ne­go, któ­ry tyl­ko po­zor­nie oszczę­dzi na kosz­tach obro­ny, kosz­tem wyż­sze­go wy­ro­ku i znisz­czo­ne­go ży­cia.

Adwo­kat Dr Iwo­na Zie­lin­ko

Powrót do poprzedniej strony
Powrót do strony głównej