NIELEGALNE POSIADANIE ŚRODKÓW ODURZAJĄCYCH LUB SUBSTANCJI PSYCHOTROPOWYCH (ART. 62 UST. 1 USTAWY NARKOTYKOWEJ).

Przestępstwo to (art. 62 ustawy narkotykowej) zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 3, chyba że sprawca złapany zostanie na posiadaniu znacznej ilości narkotyków (gdy ilość porcji jest wystarczająca na zaspokojenie potrzeb co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych), wtedy zagrożenie karą pozbawienia wolności wzrasta od 1 roku do lat 10. Gdy zaś Sąd uzna, że zaszedł przypadek mniejszej wagi (bierze się pod uwagę ilość posiadanego środka, jak również całościową szkodliwość społeczną popełnionego czynu), zagrożenie karą ogranicza się do kary grzywny, ograniczenia wolności, bądź pozbawienia wolności do 1 roku. Oczywiście zaangażowanie doświadczonego i skutecznego adwokata zwiększa szansę na złagodzenie kary, bądź warunkowe umorzenie postępowania lub zawieszenie wykonania kary.

Aże­by zo­stać uzna­nym za win­ne­go po­peł­nie­nia oma­wia­ne­go czy­nu, spraw­ca mu­si po­sia­dać nar­ko­tyk (śro­dek znaj­du­ją­cy się w wy­ka­zie, sta­no­wią­cym za­łącz­nik do usta­wy, ew. w roz­po­rzą­dze­niu o no­wych sub­stan­cjach psy­cho­ak­tyw­nych). Za po­sia­da­nie zaś uwa­ża się każ­dy stan fak­tycz­ny, w któ­rym spraw­ca dys­po­nu­je rze­czą. Nar­ko­tyk wy­star­czy więc mieć przy so­bie, w swo­im do­mu, sa­mo­cho­dzie, ubra­niu, ba­ga­żu itd., pod wa­run­kiem jed­nak że jest się te­go fak­tu świa­do­mym. Gdy ktoś nam ta­ką sub­stan­cję podrzu­ci, nie moż­na spraw­cy uznać za win­ne­go po­sia­da­nia, gdyż czy­nu te­go nie moż­na po­peł­nić nie­umyśl­nie. Osob­ną kwe­stią po­zo­sta­je udo­wod­nie­nie bra­ku ta­kiej świa­do­mo­ści, w czym ko­niecz­na jest po­moc ad­wo­ka­ta.

Za­gro­że­nie ka­rą nie do­ty­czy osób po­sia­da­ją­cych nar­ko­tyk le­gal­nie, w sy­tu­acji gdy prze­pis wy­raź­nie na to ze­zwa­la, a więc np. w ce­lach me­dycz­nych, prze­my­sło­wych, ba­daw­czych lub służ­bo­wych. Po­dob­nie, z oma­wia­ne­go prze­pisu nie bę­dzie od­po­wia­dać oso­ba po­ni­żej 17. ro­ku ży­cia, gdyż – z kil­ko­ma wy­jąt­ka­mi – spraw­cą prze­stęp­stwa mo­że być tyl­ko oso­ba, któ­ra ukoń­czy­ła 17 lat (art. 10 § 1 k.k.). Je­śli jed­nak po­mi­mo młod­sze­go wie­ku, spraw­ca zo­sta­nie za­trzy­ma­ny z nar­ko­tykami, wsz­czę­te zo­sta­nie prze­ciw­ko nie­mu po­stę­po­wa­nie w spra­wie nie­let­nich, przed Są­dem Ro­dzin­nym.

Adwo­kat Dr Iwo­na Zie­lin­ko

Powrót do
poprzedniej strony

Powrót do strony głównej